Σαν σήμερα, πεθαίνει το 1993 στο Λονδίνο ο Διονύσης Θεοδόσης και η Μαρία Συμεωνίδου, δημοσιογράφος της νέας γενιάς τον ανακαλύπτει και γράφει...
Αυτό το κείμενο δεν φιλοδοξεί να είναι μια ακόμη βιογραφική αναδρομή, αλλά μια μικρή ιστορία γνωριμίας. Είμαι σπίτι, μάλλον στρεσαρισμένη από κάτι που τόσα χρόνια μετά μου διαφεύγει και αναζητώ απεγνωσμένα ένα από τα άλμπουμ του Θάνου Μικρούτσικου.
Ο Θάνος είναι πάντα η γωνιά που επισκέπτομαι όταν όλα γίνονται λίγο πιο γκρι γύρω και μέσα μου...μόνο που αυτή τη φορά δεν βάζω ένα άλμπουμ όπως νόμιζα, αλλά μια playlist με μουσική του και με ευχαριστώ που όταν το κατάλαβα δεν πάτησα παύση...απλά συνέχισα μέχρι να ακούσω «Μιά παλιά φωτογραφία αγκαλιά στη θάλασσα..» όχι από την γνώριμη φωνή του Μητροπάνου, αλλά από μια άγνωστη στα αυτιά μου ως τότε που άρθρωσε τους ίδιους στίχους άγνωστα οικεία.
Σηκώθηκα και διάβασα στην οθόνη Διονύσης Θεοδόσης. Βρήκα γρήγορα τον ένα και μοναδικό δίσκο που εξέδωσε - «Όσο κρατάει ένας καφές» σε στίχους του Αλκαίου και μουσική του Μικρούτσικου - και πάτησα το play. Δεν έχω απορροφηθεί πιο γρήγορα σε δίσκο, έκανα εικόνες και όσο άλλαζαν τα τραγούδια εγώ ένιωθα ότι θέλω και άλλο.
Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβω, βρέθηκα να ψάχνω ποιος ήταν αυτός ο άνθρωπος που με πήρε τόσο εύκολα μαζί του. Ποιος ήταν πίσω από αυτή τη φωνή που δεν προσπαθούσε να με εντυπωσιάσει, απλά ερμήνευε. Έτσι βρίσκομαι μπροστά σε μια οθόνη, να ακούω ξανά και ξανά τραγούδια ενός δίσκου που είχε κυκλοφορήσει πριν από τόσα χρόνια και όλα αυτά από μια βιαστική λάθος αναζήτηση.
Γρήγορα μαθαίνω για τη ζωή του η οποία αν και αρκετά σύντομη μου κεντρίζει το ενδιαφέρον γιατί ήταν μια ζωή αρκετά δημιουργική. Η πρώτη του σημαντική εμφάνιση στο ευρύ κοινό ήρθε το 1981, στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης, με το τραγούδι «Τα πάντα είσαι εσύ», που κατέλαβε την πέμπτη θέση. Ακολούθησαν σπουδές φωνητικής, αλλά και θεάτρου. Φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Πέλου Κατσέλη και στη συνέχεια στο Εθνικό Θέατρο, αναζητώντας, όπως είχε πει ο ίδιος, έναν καλύτερο τρόπο να εκφράζεται πάνω στη σκηνή.
Οι συναντήσεις του στο πάλκο και στο στούντιο από αρκετά νωρίς ήταν με σπουδαίους ανθρώπους του χώρου όπως ο Γιάννης Σπανός, ο Γιώργος Χατζηνάσιος, ο Μάριος Τόκας, ο Θάνος Μικρούτσικος, η Χάρις Αλεξίου, η Άλκηστις Πρωτοψάλτη, ο Γιώργος Νταλάρας, ονόματα που μπορούν να συνεχίσουν για ώρα. Βέβαια διαβάζοντας και ψάχνοντας για αυτόν ανακαλύπτω γρήγορα ότι μιλάμε για ένα μοναχικό ευγενικό αγόρι που η φωνή του και ο τρόπος που τραγουδά είναι χαρακτηριστικός, δεν βασίζεται στη «δύναμη» της φωνής, δεν ποντάρει σε εντυπωσιασμούς και έντονα γυρίσματα..απλά αρθρώνει τόσο καθαρά και βελούδινα κάθε συλλαβή, είναι βαθιά εκφραστικός και δεν σε αφήνει εύκολα να τον προσπεράσεις.
Αν έπρεπε να κάνω εγώ τις συστάσεις σε κάποιον με τον Διονύση Θεοδόση, θα του έβαζα απλώς να ακούσει τη συναυλία του Σταύρου Κουγιουμτζή στο Παλλάς, στα τέλη της δεκαετίας του ’80, στην οποία συμμετέχει, και θα τον άφηνα να αιχμαλωτιστεί, δεν θα σχολίαζα κάτι άλλο. Γιατί κάποιες φορές δεν χρειάζονται πολλά λόγια για να γνωρίσεις έναν καλλιτέχνη, αρκεί να τον ακούσεις. Κι όσο περισσότερο ανακαλύπτω και εγώ τον Θεοδόση, τόσο περισσότερο σκέφτομαι πόσο άδικα σύντομη υπήρξε η μουσική του διαδρομή. Με μόλις 8 χρόνια ενεργής μουσικής πορείας με τον δίσκο που πρωτοάκουσα πέρα από την πρώτη του δισκογραφική σφραγίδα να είναι και το κύκνειο άσμα του, αφού η ζωή τού επιφύλασσε μια διαδρομή διαφορετική από εκείνη που ίσως είχε φανταστεί.
Σε μια συνέντευξή του στον Πάνο Γεραμάνη, στα «ΝΕΑ», τον Οκτώβριο του 1989, μιλούσε με αγάπη για τα τραγούδια του και με την επιθυμία να φτάσουν σε όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους. Δεν πρόλαβε, όμως, να δει πόσο μακριά θα μπορούσαν να ταξιδέψουν. Η ασθένεια ήρθε λίγο μετά, κι έπειτα από μια δύσκολη περιπέτεια, στις 19 Οκτωβρίου 1993, έφυγε από τη ζωή μόλις στα 35 του χρόνια. Λίγο πριν από το τέλος, έχοντας στραφεί βαθιά προς την πίστη του, είχε επιλέξει να λάβει το μοναχικό σχήμα και να ταφεί, στο Άγιο Όρος.
Κάπου εδώ, ίσως ήρθε η ώρα να κλείσω την μικρή ιστορία γνωριμίας μου με τον Διονύση Θεοδόση και να αφήσω και εσάς να τον γνωρίσετε ή να τον ξαναθυμηθείτε, μιας και σαν σήμερα έφυγε από τη ζωή με «τρένο εξπρές» και ας μπήκε στη ζωή πολλών «σαν κομήτης»... ας τον θυμηθούμε !
|| Ο Διονύσης Θεοδόσης (1958–1993) υπήρξε ένας από τους πιο ευαίσθητους και ξεχωριστούς ερμηνευτές του ελληνικού τραγουδιού. Γεννημένος στο Ηράκλειο Κρήτης, ξεκίνησε από νεαρή ηλικία την ενασχόλησή του με τη μουσική και το 1981 συμμετείχε στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης. Συνεργάστηκε με σημαντικούς δημιουργούς, όπως ο Γιάννης Σπανός και ο Θάνος Μικρούτσικος, καθώς και με κορυφαίους ερμηνευτές, όπως ο Γιώργος Νταλάρας. Το 1989 κυκλοφόρησε τον μοναδικό προσωπικό του δίσκο, «Όσο κρατάει ένας καφές», σε μουσική Θάνου Μικρούτσικου και στίχους Άλκη Αλκαίου. Έφυγε από τη ζωή στις 19 Οκτωβρίου 1993, σε ηλικία μόλις 35 ετών, αφήνοντας πίσω του ένα ξεχωριστό ερμηνευτικό αποτύπωμα. ||
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου