Ο Γιώργος Σταυρακίδης συνομίλησε με τον γνωστό ηθοποιό και μίλησαν για την παράσταση - Η σύγκρουση δύο κόσμων σε μία παράσταση που σίγουρα, περνάς καλά!
Άντρες και γυναίκες, δύο διαφορετικοί κόσμοι που συναντιούνται, συγκρούονται, παρεξηγούνται και, παρά τις διαφορές τους, εξακολουθούν να προσπαθούν να συνεννοηθούν.
Μπορεί να έχουν αλλάξει οι εποχές, οι συνήθειες και ο τρόπος ζωής μας, όμως ορισμένα πράγματα στις ανθρώπινες σχέσεις μοιάζουν να παραμένουν πεισματικά ίδια. Αυτή ακριβώς τη διαχρονική συνθήκη αξιοποιεί με απολαυστικό τρόπο ο διαχρονικός «CAVEMAN» του Rob Becker, μια κωμωδία που βρίσκει το χιούμορ στις καθημερινές μας αντιφάσεις και επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη, στο Κινηματοθέατρο Κολοσσαίον, για τρεις μόνο παραστάσεις, στις 30 και 31 Οκτωβρίου και την 1η Νοεμβρίου 2026.
Στη σκηνή, ο Σωτήρης Καλυβάτσης ξαναφορά την προβιά του σύγχρονου ανθρώπου των σπηλαίων και αποδεικνύει πως, παρά τα χρόνια που έχουν περάσει από τότε που γράφτηκε το έργο, η μάχη των δύο φύλων εξακολουθεί να προσφέρει ανεξάντλητο υλικό για κωμωδία. Μάλιστα, μέσα από την ερμηνεία του Καλυβάτση, αποκτά νέα πνοή, έναν πιο σημερινό χαρακτήρα και μια ιδιαίτερη σκηνική ενέργεια, που κάνει τον μονόλογο να μοιάζει οικείος, ζωντανός και απολαυστικός.
Παρακολουθώντας την παράσταση, διαπιστώνει κανείς πως, ακόμη κι αν το βασικό της υλικό είναι λίγο πολύ γνωστό, η δύναμή της βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο φτάνει στον θεατή. Ο Καλυβάτσης μοιάζει να έχει βρει έναν ρόλο που του ταιριάζει εξαιρετικά! Με άνεση, σπιρτάδα, αυτοσαρκασμό και αμεσότητα, κινείται ανάμεσα στις αστείες ατάκες και στις καθημερινές καταστάσεις που όλοι έχουμε λίγο πολύ ζήσει. Το γέλιο εδώ, δεν προκύπτει μόνο από τις υπερβολές και τις κωμικές ατάκες, αλλά κυρίως από εκείνες τις στιγμές που κοιτάζεις τον άνθρωπο δίπλα σου και σκέφτεσαι πως κάτι από όσα ακούγονται στη σκηνή σού θυμίζει έντονα τη δική σου ζωή.
Και τότε αρχίζουν τα βλέμματα, τα χαμόγελα, τα σκουντήματα ανάμεσα στα ζευγάρια. Άλλωστε, όπως είχε εξηγήσει ο ίδιος ο Σωτήρης Καλυβάτσης σε συζήτησή μας τον περασμένο Απρίλιο, κατά τη διάρκεια της καλοκαιρινής περιοδείας της παράστασης, το «CAVEMAN» δεν ασχολείται τόσο με τους χαρακτήρες των ανθρώπων, όσο με τα βασικά χαρακτηριστικά ανδρών και γυναικών.
«Δεν έχουν αλλάξει αυτά», μου είχε πει χαρακτηριστικά, αναφερόμενος σε όσα πραγματεύεται το έργο, από την εποχή των σπηλαίων μέχρι σήμερα. Αυτό άλλωστε, ίσως να είναι και το κλειδί της διαχρονικότητάς του.
«Δεν ασχολείται με χαρακτήρες ανθρώπων αλλά ασχολείται με τα βασικά χαρακτηριστικά των ανδρών και των γυναικών, που είναι τα ίδια από την ύπαρξη των ανθρώπων στη γη, από την εποχή των σπηλαίων. Δεν έχουν αλλάξει αυτά. Γι' αυτό και ο κόσμος που έρχεται, ταυτίζεται τόσο εύκολα. Καταλαβαίνει, γιατί είναι πολύ απλά και καθημερινά όλα αυτά που περιγράφονται. Γίνεται ο παραλληλισμός με την εποχή των σπηλιών και έτσι τα καταλαβαίνουν όλοι πολύ εύκολα και γι' αυτό και έχει αυτή την επιτυχία τόσα χρόνια η παράσταση. Είναι μια παράσταση που παίζεται 38 χρόνια πια. Στην Ελλάδα δεν είναι τόσα, νομίζω είναι μία εικοσαετία από το πρώτο ανέβασμα εδώ, αλλά σκέψου ότι γράφτηκε πριν 38 χρόνια. Και παίζεται συνέχεια!» μου είχε πει.
Οι καταστάσεις που περιγράφει είναι τόσο απλές και καθημερινές, ώστε το κοινό αναγνωρίζει εύκολα τον εαυτό του. Ο προϊστορικός άνθρωπος γίνεται ένας καθρέφτης του σύγχρονου ζευγαριού, με τις μικρές του διαφωνίες, τις διαφορετικές προτεραιότητες, τις παρεξηγήσεις και τις ατέρμονες συζητήσεις που μοιάζουν να μην οδηγούν ποτέ σε οριστικό συμπέρασμα.
Ένας γνώριμος Caveman με καινούργια πνοή
Το γεγονός ότι το έργο έχει αγαπηθεί από το κοινό εδώ και δεκαετίες δεν σημαίνει πως κάθε νέο ανέβασμά του είναι μια επανάληψη των προηγούμενων. Αντιθέτως, όπως είχε επισημάνει ο Καλυβάτσης, κάθε φορά που η παράσταση επιστρέφει στη σκηνή, προσαρμόζεται και εμπλουτίζεται, διατηρώντας τον βασικό της κορμό, αλλά ενσωματώνοντας νέα στοιχεία.
Ιδιαίτερη αναφορά είχε κάνει τότε στον Γιώργο Γαλίτη, ο οποίος υπογράφει τη διασκευή και τη σκηνοθεσία της συγκεκριμένης εκδοχής. «Νιώθω πολύ τυχερός, γιατί έχω στα χέρια μου μια υπέροχη διασκευή από τον Γιώργο τον Γαλίτη, ο οποίος πραγματικά το έργο το έχει φέρει τόσο πολύ στο σήμερα», είχε αναφέρει, εκφράζοντας τον ενθουσιασμό του για τη νέα προσέγγιση.
Μάλιστα, ο ίδιος λέει: «Από τα προηγούμενα ανεβάσματα, είναι σίγουρα ο πιο αστείος Caveman που έχει παρουσιαστεί και νομίζω ότι είναι και ο πιο ευαίσθητος». Και η αίσθηση αυτή περνά στη σκηνή, πίσω από τις κωμικές υπερβολές υπάρχει μια διάθεση κατανόησης, μια προσπάθεια να δούμε τις διαφορές μας με λιγότερη ένταση και περισσότερη διάθεση για αυτοσαρκασμό.
Ο γνωστός ηθοποιός σε αυτή την παράσταση, δεν αντιμετωπίζει τον ήρωά του ως έναν μακρινό, γραφικό άνθρωπο των σπηλαίων, αλλά τον φέρνει όσο πιο κοντά γίνεται στον άνδρα του σήμερα, εκείνον που έχει Wi-Fi, τηλεκοντρόλ και πιστωτική κάρτα, αλλά εξακολουθεί να δυσκολεύεται να βρει τα πράγματά του ή να καταλάβει γιατί μια συζήτηση για τα συναισθήματα δεν μπορεί να αναβληθεί για κάποια άλλη, πιο κατάλληλη στιγμή...
Όταν ο μονόλογος αποκτά συμπαίκτη το κοινό
Για έναν ηθοποιό, ένας μονόλογος αποτελεί από μόνος του μια ιδιαίτερη πρόκληση. Η σκηνή δεν προσφέρει τον συνηθισμένο διάλογο με έναν συμπρωταγωνιστή, ούτε την εναλλαγή που μπορεί να λειτουργήσει ως στήριγμα στη ροή μιας παράστασης. Όλα περνούν από τον ηθοποιό, από τον ρυθμό, την εκφραστικότητα, την ετοιμότητά του και την ικανότητά του να κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού.
Ο Σωτήρης Καλυβάτσης μου είχε παραδεχτεί πως, καθώς ήταν η πρώτη φορά που δοκίμαζε κάτι ανάλογο, στην αρχή υπήρχε άγχος. Η σκέψη ότι βρίσκεται μόνος πάνω στη σκηνή, με ένα γρήγορο και απαιτητικό κείμενο, έφερνε μαζί της και τον φόβο ενός πιθανού λάθους ή μιας στιγμής που θα μπορούσε να χάσει τον ειρμό του. Σταδιακά, όμως, η διάδραση με τους θεατές τού αποκάλυψε έναν διαφορετικό συμπαίκτη, που βρίσκεται ακριβώς απέναντί του.
«Δε θα σου το κρύψω ότι όντως στην αρχή είχα τα άγχη μου, τα οποία όμως ξεπεράστηκαν στην πορεία. Πρώτον λες είμαι μόνος μου πάνω στη σκηνή, άμα κάτι ξεχάσω - άνθρωποι είμαστε - άμα πάθω «σεντόνι» όπως λέμε εμείς οι ηθοποιοί τι θα κάνω; Στην πορεία λοιπόν, αντιλήφθηκα ότι ο βασικός μου συμπαίκτης είναι ο κόσμος που είναι από κάτω. Έτσι σταδιακά ξεπέρασα τα όποια άγχη μου και τα καταφέρνω μια χαρά. Όσο για το σπιρτόζο κείμενο, ε είμαι κι εγώ λίγο τσαχπίνης και το έχω βολέψει μια χαρά»
Αυτή η σχέση με το κοινό είναι ένα από τα στοιχεία που κάνουν την παράσταση να λειτουργεί τόσο άμεσα. Οι αντιδράσεις των θεατών, τα γέλια, τα βλέμματα και οι αυθόρμητες κινήσεις τους γίνονται μέρος της εμπειρίας, δίνοντας στον μονόλογο έναν ζωντανό, διαδραστικό χαρακτήρα που με την σκηνική και ερμηνευτική ευφυία του ο Καλυβάτσης, τα κάνει μέρος της παράστασης κι αυτό μπορεί να εκτοξεύσει το αποτέλεσμα.
Ο Καλυβάτσης δεν δυσκολεύεται να βρει σημεία επαφής με τον ήρωά του. Όπως είχε εξομολογηθεί, αισθάνεται ότι το έργο τον αφορά από την αρχή μέχρι το τέλος. Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, ότι μετά τις παραστάσεις πολλοί θεατές τον πλησιάζουν για να τον ρωτήσουν αν όσα περιγράφει τα έχει πράγματι ζήσει.
«Η αλήθεια είναι ότι όλοι τα έχουμε βιώσει, πίστεψε με. Όποιος έρθει, θα το διαπιστώσει και θα γελάσει ουσιαστικά με τον ίδιο του τον εαυτό, γιατί αυτά τα πράγματα κάνουμε και οι άντρες και οι γυναίκες. Η ουσία είναι ότι επειδή αυτά δεν αλλάζουν και είναι φυτεμένα μέσα μας ως τα βασικά μας χαρακτηριστικά, δεν έχουμε κάποιο λόγο να τα παλέψουμε. Έτσι είναι, έτσι ήταν και έτσι θα είναι» λέει.
Το γέλιο ως τρόπος να καταλάβουμε ο ένας τον άλλον
Ένα ενδιαφέρον στοιχείο του «CAVEMAN» βρίσκεται ακριβώς σε αυτή τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην κωμωδία και στην αναγνώριση, όπου το έργο δεν έρχεται να δώσει οριστικές απαντήσεις για το ποιος έχει δίκιο στις σχέσεις, ούτε να αναδείξει νικητές και ηττημένους στην αιώνια αυτή «αναμέτρηση». Μας καλεί όμως να γελάσουμε με όσα κάνουμε, με τις συνήθειες που μας εκνευρίζουν, με τις αντιδράσεις που επαναλαμβάνουμε και με τις μικρές διαφωνίες που συχνά αποκτούν πολύ μεγαλύτερη σημασία απ' όση τους αναλογεί.
«Το χιούμορ είναι πάντα ένα φίλτρο, και για να ακούς το πρόβλημα πιο εύκολα», είχε σχολιάσει ο ηθοποιός, δίνοντας με λίγα λόγια το στίγμα μιας παράστασης που χρησιμοποιεί το αστείο ως τρόπο προσέγγισης ακόμη και των πιο σοβαρών θεμάτων της καθημερινότητας.
Για τον ίδιο, άλλωστε, το χιούμορ δεν είναι απλώς ένα επαγγελματικό εργαλείο. Είναι ένας τρόπος να αντιμετωπίζει τη ζωή και τις δυσκολίες της. «Το χιούμορ είναι το όπλο μου για να αντιμετωπίσω και σε προσωπικό επίπεδο τη ζωή», μου είπε, περιγράφοντας μια στάση που μοιάζει να ταιριάζει απόλυτα στον κόσμο του Caveman.
Ο Καλυβάτσης είχε περιγράψει με χιούμορ τα σκουντήματα που ανταλλάσσουν οι σύντροφοι, τα επιβεβαιωτικά νεύματα και τα βλέμματα που λένε περισσότερα από χίλιες λέξεις. Και είχε παρατηρήσει πως, στο τέλος της παράστασης, αρκετά ζευγάρια μοιάζουν λίγο πιο κοντά, λίγο πιο αγκαλιασμένα.
«Ξέρεις, κατά τη διάρκεια του έργου δε φαντάζεσαι τι σκούντημα πέφτει στα ζευγάρια που βλέπω από κάτω. Κουνάνε και τα κεφάλια τους σε όσα λέω, συμφωνούν, βάζουν το δάχτυλο στο κεφάλι για να επιβεβαιώσουν αυτά που λέω. Λέω κυρίες μου συμφωνείτε, κάτι σας θυμίζει όλο αυτό; και γελάμε όλοι μαζί! Το αποτέλεσμα είναι, να τους βλέπω τελειώνοντας το έργο, λίγο πιο αγκαλιασμένους, λίγο πιο κοντά. Σίγουρα έχει μπει μέσα στο μυαλό τους ότι κάποια πράγματα για τα οποία μπορεί να τσατίζονται, δεν υπάρχει λόγος να γίνεται αυτό και επαναλαμβάνω, δεν έχει να κάνει με τους χαρακτήρες γιατί μπορεί ένας χαρακτήρας να είναι περίεργος, δύστροπος. Αυτό είναι κάτι άλλο, το τι κουβαλάει ο καθένας. Αλλά τα γενικά μας χαρακτηριστικά είναι τα ίδια από τότε μέχρι σήμερα και θα παραμείνουν τα ίδια, γι' αυτό δεν χρειάζεται τουλάχιστον γι' αυτά να αγχωνόμαστε».
Σημαντικό λοιπόν, να καταλάβουμε πως μπορούμε να διαφωνούμε, να έχουμε διαφορετικές ανάγκες και να βλέπουμε τον κόσμο από διαφορετικές πλευρές, χωρίς να μετατρέπουμε κάθε μικρή διαφορά σε πεδίο μάχης. Και, κυρίως, πως μερικές φορές το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να γελάσουμε με τον ίδιο μας τον εαυτό. Ξεκινώντας από μία τέτοια, καλή παράσταση.
Το ραντεβού στο Κολοσσαίον
Το παγκόσμιο φαινόμενο του Rob Becker επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη, με τον Σωτήρη Καλυβάτση στον πρωταγωνιστικό ρόλο και τον Γιώργο Γαλίτη στη διασκευή και τη σκηνοθεσία. Μετά την επιτυχημένη πορεία της παράστασης και τις sold out εμφανίσεις που αναφέρονται από την παραγωγή, ο σύγχρονος άνθρωπος των σπηλαίων ετοιμάζεται να συναντήσει ξανά το κοινό του, για τρεις μόνο παραστάσεις.
Όσοι βρεθούν στο Κινηματοθέατρο Κολοσσαίον είναι βέβαιο πως θα περάσουν ένα απολαυστικό θεατρικό βράδυ. Θα γελάσουν με τις ατάκες, θα αναγνωρίσουν γνώριμες καταστάσεις από την προσωπική τους ζωή και, ενδεχομένως, θα κοιτάξουν λίγο διαφορετικά τον άνθρωπο που έχουν δίπλα τους. Το σίγουρο λοιπόν είναι, πως θα περάσετε καλά, τα υπόλοιπα, είναι στο χέρι σας!
Πληροφορίες: Έργο: CAVEMAN του Rob Becker | Κινηματοθέατρο Κολοσσαίον, Βασιλίσσης Όλγας 150, Θεσσαλονίκη | Διάρκεια: 90 λεπτά | Πρωταγωνιστεί: Σωτήρης Καλυβάτσης | Διασκευή – Σκηνοθεσία: Γιώργος Γαλίτης | Σκηνικά – Κοστούμια: Ντέιβιντ Νεγρίν | Φωτισμοί: Θεόδωρος Γκόγκος | Μουσικό ηχοτόπιο: Νίκος Ασημάκης | Βοηθός σκηνογράφου: Ξένια Κούβελα | Παραγωγή: Non Grata Productions
Ημερομηνίες και ώρες: Παρασκευή 30 Οκτωβρίου 2026, στις 21:00 | Σάββατο 31 Οκτωβρίου 2026, στις 21:00 | Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2026, στις 19:00
Τιμή εισιτηρίου: 20€ (γενική είσοδος) | Προπώληση: more.com
ΑΤΖΕΝΤΑ: 30/10/2026, 31/10/2026, 1/11/2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου