«Έφυγε» σε ηλικία 87 ετών
Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 87 ετών η Ελένη Προκοπίου, μία από τις χαρακτηριστικές παρουσίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, που ξεχώρισε για το υποκριτικό της ταλέντο, τις χορευτικές της ικανότητες και την ιδιαίτερη εμφάνισή της.
Την είδηση του θανάτου της έκανε γνωστή το βράδυ της Κυριακής 27 Σεπτεμβρίου η ηθοποιός Μέλπω Κωστή, ενώ στη συνέχεια την επιβεβαίωσε με ανάρτησή του και ο δημοσιογράφος Νίκος Νικόλιζας.
Η Ελένη Προκοπίου έζησε μια σύντομη αλλά ιδιαίτερα έντονη καλλιτεχνική διαδρομή. Από το 1960, όταν έκανε τα πρώτα της βήματα στον κινηματογράφο, μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’70, συμμετείχε σε περισσότερες από 20 ταινίες, αρκετές από τις οποίες παραμένουν μέχρι σήμερα συνδεδεμένες με την εποχή του παλιού ελληνικού σινεμά.
Από τον χορό στον κινηματογράφο
Ο χορός ήταν η μεγάλη της αγάπη από παιδί. Ξεκίνησε μαθήματα σε ηλικία μόλις έξι ετών στη σχολή της Λουκίας Σακελλαρίου-Κωτσοπούλου, όπου υπήρξε συμμαθήτρια με τη Μάρθα Καραγιάννη.
Οι δύο τους, μάλιστα, συμμετείχαν ως παιδιά σε παραστάσεις της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.
Το πρώτο της βήμα στο θεατρικό σανίδι ήρθε σε ηλικία περίπου 14 ετών, στο θέατρο «Ολύμπια» του Πειραιά, ως παρτενέρ του γνωστού χορευτή Δημήτρη Ιβάνωφ. Στη συνέχεια συνεργάστηκε στενά με τον Βαγγέλη Σειληνό, με τον οποίο αποτέλεσαν ένα από τα γνωστά χορευτικά ντουέτα της εποχής, τόσο στο θέατρο όσο και στον κινηματογράφο.
Από τις σημαντικές θεατρικές στιγμές της ήταν η συμμετοχή της στην «Όμορφη Πόλη», που παρουσιάστηκε το 1962 σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη, με μουσική του Μίκη Θεοδωράκη.
Η ίδια συνέχισε να εμφανίζεται στο θέατρο και την επιθεώρηση μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’70.
Οι ταινίες που την έκαναν γνωστή
Η κινηματογραφική της πορεία ξεκίνησε αρχικά με εμφανίσεις ως χορεύτρια. Ανάμεσα στις πρώτες ταινίες στις οποίες συμμετείχε ήταν «Το Ραντεβού της Κυριακής», «Η Αθήνα τη Νύχτα» και «Προδομένη Αγάπη».
Το 1963 ήρθε ένας από τους σημαντικότερους σταθμούς της καριέρας της, όταν συμμετείχε στις «Μικρές Αφροδίτες» του Νίκου Κούνδουρου, ταινία που γνώρισε διεθνή αναγνώριση.
Ακολούθησε το 1964 ο «Εμίρης και ο Κακομοίρης», όπου υποδύθηκε τη Γκιουλινάρ, μια ανατολίτισσα πριγκίπισσα.
Το 1965 εμφανίστηκε στο «Πρόσωπο της Ημέρας» και στο «Ραντεβού στον Αέρα», όπου μπόρεσε να συνδυάσει τις δύο μεγάλες της ικανότητες, την υποκριτική και τον χορό.
Η συνεργασία της με τη Φίνος Φιλμ αποτέλεσε έναν από τους σημαντικότερους σταθμούς της πορείας της. Ακολούθησαν οι ταινίες «Παράνομοι Πόθοι», «Οι Κυρίες της Αυλής» και «Πέντε Χιλιάδες Ψέμματα», ενώ παράλληλα συμμετείχε και σε άλλες παραγωγές της εποχής.
Συνολικά, η Ελένη Προκοπίου συμμετείχε σε περισσότερες από 20 ταινίες, συνεργαζόμενη με σημαντικούς ηθοποιούς του ελληνικού κινηματογράφου, μεταξύ των οποίων ο Νίκος Σταυρίδης, ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, ο Νίκος Ρίζος, ο Αλέκος Τζανετάκος και ο Σωτήρης Μουστάκας.
Με τον Γιώργο Πάντζα αποτέλεσαν κινηματογραφικό ζευγάρι σε αρκετές ταινίες, ενώ η Προκοπίου πρωταγωνίστησε σε μιούζικαλ, κωμωδίες αλλά και δράματα.
«Ο χορός ήταν η ζωή μου»
Παρότι η εικόνα της έχει μείνει συνδεδεμένη με τη χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου, η ίδια δεν αντιμετώπισε ποτέ την καριέρα της με την υπερβολική φιλοδοξία που συχνά συνοδεύει τη δημοσιότητα.
Σε συνέντευξή της το 2024, μιλώντας για τη ζωή και την καριέρα της, είχε πει χαρακτηριστικά:
«Ο χορός ήταν η ζωή μου, από μωρό παιδί χόρευα».
Η ίδια είχε ξεχωρίσει ως αγαπημένη της ταινία το «Ραντεβού στον αέρα», ενώ μιλώντας για την εμφάνισή της και την εικόνα που είχε δημιουργηθεί γύρω από αυτήν, έλεγε πως δεν έβλεπε τον εαυτό της ως «εντυπωσιακή» γυναίκα.
«Δεν έβλεπα αν ήμουν εντυπωσιακή, έβλεπα την “Ελένη”», είχε πει χαρακτηριστικά.
Μάλιστα, στην ίδια συνέντευξη είχε αναφερθεί και στη Ρένα Βλαχοπούλου, με την οποία είχε γνωριστεί και συνδεθεί μέσα από τα χρόνια του κινηματογράφου.
Η αποχώρηση από τα φώτα
Στις αρχές της δεκαετίας του ’70 η Ελένη Προκοπίου αποφάσισε να απομακρυνθεί από την καλλιτεχνική ζωή και να αφοσιωθεί στην οικογένειά της.
Παντρεύτηκε τον επιχειρηματία Αντώνη Συρίγο, με τον οποίο απέκτησε μία κόρη, την Ειρήνη. Η γνωριμία τους είχε γίνει στα γυρίσματα ταινιών και ο γάμος τους κράτησε για περίπου μισό αιώνα.
Η τελευταία κινηματογραφική της εμφάνιση ήταν στο «Κοροϊδάκι της Πριγκιπέσσας», το 1972, ταινία που αποτέλεσε και το κύκνειο άσμα της στον κινηματογράφο.
Χρόνια αργότερα, η Ελένη Προκοπίου επέστρεψε, έστω και για λίγο, στο θέατρο. Το 2024 είχε δανείσει τη φωνή της στην παράσταση «Το κορίτσι μου», μετά από παρότρυνση της εγγονής της, η οποία συμμετείχε στην παράσταση.
«Οι δύο εγγονές μου είναι η λατρεία μου, είμαι καλή γιαγιά», είχε πει τότε.
Στην ίδια συνέντευξη είχε μιλήσει και για την οικογένειά της, αναφερόμενη στον δεύτερο γάμο της:
«Ο δεύτερος γάμος μου ήταν με τον Αντώνη Συρίγο και κράτησε 50 χρόνια. Μου χάρισε το κυριότερο, την κόρη μου».
Η τελευταία της ανάμνηση από μια εποχή που έφυγε
Η Ελένη Προκοπίου δεν έζησε για δεκαετίες μέσα στη δημοσιότητα. Αντίθετα, επέλεξε να αποχωρήσει σχετικά νωρίς και να ακολουθήσει έναν διαφορετικό δρόμο, μακριά από τα φώτα και τις κάμερες.
Παρέμεινε όμως στη μνήμη του κοινού μέσα από τις ταινίες της, τους χορούς της και εκείνη τη χαρακτηριστική κινηματογραφική εικόνα των δεκαετιών του ’60 και του ’70.
Η Finos Film, αναφερόμενη στην πορεία της, σημειώνει πως με το ταλέντο της στον χορό, τις υποκριτικές της δυνατότητες και την ξεχωριστή παρουσία της, άφησε το δικό της στίγμα στον ελληνικό κινηματογράφο, παρά το γεγονός ότι επέλεξε να αποσυρθεί σε σχετικά νεαρή ηλικία.
Η ίδια, πάντως, στην τελευταία της συνέντευξη έβλεπε πλέον το παρελθόν με τρυφερότητα και χωρίς νοσταλγική υπερβολή.
«Βλέπω τον εαυτό μου στις ταινίες και ρωτάω την εγγονή μου “εγώ είμαι αυτή ε;”», είχε πει.
Και κάπως έτσι, η Ελένη Προκοπίου έμεινε στην οθόνη όπως ακριβώς εμφανίστηκε: μέσα στον χορό, στα τραγούδια, στις κωμωδίες και στα μιούζικαλ μιας ολόκληρης εποχής.
Η εποχή εκείνη έχει πλέον μία ακόμη λιγότερη παρουσία από τους ανθρώπους που τη δημιούργησαν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου