Η απειλή για το μέλλον του ιστορικού θερινού κινηματογράφου της ΔΕΘ φέρνει ξανά στο προσκήνιο το ερώτημα: πόσους ακόμη κινηματογράφους μπορεί να χάσει η Θεσσαλονίκη;
Σε μια Θεσσαλονίκη με βαθιά κινηματογραφική παράδοση, όπου οι αίθουσες έχουν μειωθεί δραματικά τις τελευταίες δεκαετίες, η απειλή για έναν ακόμη κινηματογραφικό χώρο δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια λεπτομέρεια ενός πολεοδομικού ή αναπτυξιακού σχεδιασμού όπως αυτόν της ΔΕΘ.
Ο λόγος ασφαλώς για τον θερινό κινηματογράφο «Ελληνίς», έναν από τους ελάχιστους ανεξάρτητους θερινούς κινηματογράφους που έχουν απομείνει στη Θεσσαλονίκη και έναν χώρο που αποτελεί εδώ και χρόνια μέρος της πολιτιστικής ζωής της πόλης.
Η τύχη του βρίσκεται στον αέρα στο πλαίσιο του σχεδιασμού για την ανάπλαση της ΔΕΘ, γεγονός που έχει προκαλέσει αντιδράσεις και ανησυχία σε ανθρώπους που θεωρούν ότι ο «Ελληνίς» πρέπει να παραμείνει και να αποτελέσει μέρος του νέου αστικού τοπίου.
Ο Κώστας Μπακιρτζής θέτει με έντονο τρόπο το ζήτημα. Όπως επισημαίνει με ανάρτηση του, ενώ η διοίκηση της ΔΕΘ μιλά εδώ και χρόνια για μια μεγάλη και εμβληματική ανάπλαση, ο κινηματογράφος δεν φαίνεται να έχει εξασφαλισμένη θέση στο μέλλον του χώρου.
Από περισσότερους από 90 κινηματογράφους, στους ελάχιστους που απέμειναν
Η Θεσσαλονίκη είχε κάποτε μια εντελώς διαφορετική σχέση με τον κινηματογράφο. Όπως αναφέρει ο Μπακιρτζής, μεταξύ 1965 και 1975 λειτουργούσαν στην πόλη περισσότερες από 90 κινηματογραφικές αίθουσες. Σήμερα έχουν απομείνει ελάχιστοι ανεξάρτητοι θερινοί κινηματογράφοι και ο «Ελληνίς» είναι ένας από αυτούς.
Γι' αυτό και η συζήτηση για τη διατήρησή του δεν αφορά απλώς έναν ακόμη χώρο ψυχαγωγίας. Αφορά τη διατήρηση μιας πολιτιστικής δραστηριότητας που έχει περιοριστεί σημαντικά στην πόλη.
Ο θερινός κινηματογράφος είναι άλλωστε κάτι περισσότερο από μια αίθουσα. Είναι η οθόνη κάτω από τον ουρανό, η καλοκαιρινή έξοδος, η συλλογική εμπειρία της προβολής. Είναι ένας διαφορετικός τρόπος να βιώνεις τον κινηματογράφο και ταυτόχρονα ένα κομμάτι της αστικής ζωής.
Ανάπλαση χωρίς τον Ελληνίς
Η Θεσσαλονίκη συζητά εδώ και χρόνια το μέλλον της ΔΕΘ και τον μετασχηματισμό του χώρου. Σε αυτό το πλαίσιο, το ερώτημα για τον «Ελληνίς» είναι απλό:
Μπορεί μια μεγάλη ανάπλαση να θεωρείται ολοκληρωμένη όταν δεν εξασφαλίζει τη θέση ενός υφιστάμενου πολιτιστικού χώρου που ήδη λειτουργεί μέσα στην έκταση;
Ο Μπακιρτζής υποστηρίζει ότι η απάντηση πρέπει να είναι αρνητική και ζητά να διασφαλιστεί η παραμονή του «Ελληνίς», συνδέοντας μάλιστα την υπόθεση του κινηματογράφου με τη διεκδίκηση για περισσότερο πράσινο και τη δημιουργία ενός πραγματικού Μητροπολιτικού Πάρκου στη ΔΕΘ.
Πέρα όμως από τα συνθήματα και τις διαφορετικές απόψεις για το μοντέλο ανάπλασης της ΔΕΘ, υπάρχει μια ευρύτερη πραγματικότητα που αξίζει να συζητηθεί και αυτή είναι οτι η πόλη έχει ήδη χάσει πάρα πολλούς κινηματογραφικούς χώρους. Δεν χρειάζεται να περιμένουμε να κλείσει ένας χώρος για να αναγνωρίσουμε την αξία του.
Ο πολιτισμός δεν είναι μόνο οι μεγάλες διοργανώσεις
Η Θεσσαλονίκη είναι γνωστή διεθνώς για το κινηματογραφικό της φεστιβάλ. Όμως ο κινηματογραφικός πολιτισμός μιας πόλης δεν βρίσκεται μόνο στις μεγάλες διοργανώσεις. Βρίσκεται και στους μικρούς, καθημερινούς χώρους.
Στις αίθουσες όπου κάποιος πηγαίνει μια Τρίτη βράδυ. Στον θερινό κινηματογράφο όπου μια παρέα συναντιέται κάθε καλοκαίρι. Στον χώρο που έχει συνδεθεί με προσωπικές αναμνήσεις πολλών γενεών.
Αυτοί οι χώροι δημιουργούν την κινηματογραφική κουλτούρα μιας πόλης. Και όταν χάνονται, η απώλεια δεν είναι μόνο οικονομική ή επιχειρηματική. Είναι και πολιτιστική.
Ο «Ελληνίς» βρίσκεται σήμερα μπροστά σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Η συζήτηση για την τύχη του δεν αφορά μόνο τη ΔΕΘ. Αφορά το πώς αντιλαμβανόμαστε τον πολιτισμό μέσα στη σύγχρονη πόλη. Μια ανάπλαση μπορεί να φέρει νέες υποδομές, νέους χώρους και νέες δυνατότητες. Η πρόκληση όμως είναι να μη χρειάζεται για να γίνει αυτό να χαθούν όσα ήδη δίνουν χαρακτήρα και μνήμη στην πόλη.
Ο Ελληνίς είναι ένας από τους λίγους θερινούς κινηματογράφους που έχουν απομείνει στη Θεσσαλονίκη. Και σε μια εποχή που οι κινηματογραφικές αίθουσες έχουν γίνει πολύτιμες ακριβώς επειδή είναι λίγες, η διατήρησή του δεν είναι μια ασήμαντη λεπτομέρεια. Είναι μια επιλογή για το πώς θέλουμε να προχωρήσει πολιτιστικά η Θεσσαλονίκη από αύριο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου